توکلم بر خدا 

و به امید دستهای یاریگر تو یا اباصالح المهدی(عج)

یا زهرا ......

آقاجان .یابن الحسنم. یوسف زهرا. ... این روزها صدای غمگین و ناله های پدر بزرگوارتان . علی شیر هدا از ته چاه بگوش می رسد ...........

بَود در خاطرم . چشمای بسته

رخ نیلی و پهلوی شکسته

تمام خانه ام یادآور اوست

دو چشمِ من به سوی بستر اوست

هزاران دردِ دل در خانه کرده

دل من را به یادش زنده کرده

دو یار و مونس و دلدار بودیم

برای یکدگر غمخوار بودیم

مرا پشت و پناهی بود . زهرا

چه گویم خود سپاهی بود . زهرا

کنار ساحلش پهلو گرفتم

من از او قوت زانو گرفتم

ببین حال پریشان علی را

ببین شام غریبانِ علی را

الا ای پر کشیده سوی افلاک

برون آور سر ز این خاک

به اشک دیده شستم پیکرت را

کفن کردم آن پیکر نیلوفرت را

گریبان از جئایی چاک کردم

تو را با دست لرزان خاک کردم

به ناگه قامتم یکباره بشکست

زدم با آه و حسرت دست بر دست

به دریای غمت ساحل ندارم

به جز قبر تو من منزل ندارم

غمت در سینه ام آتشفشان کرد

علی را مرگ تو قامت کمان کرد  

توکلم بر خدا 

و به امید دستهای یاریگر تو یا اباصالح المهدی(عج)

به دانه دانه تسبیح مادرم، موعود!
که بی تو هیچ نیامد به دیدنم لبخند
که روزها همه مثل هم‌اند- سرد و سیاه-
غروب‌ها و سحرهاش خسته‌ام کردند

کشانده‌اند مرا روزها به تنهایی
گمان کنم که مرا منتظر نمی‌خواهند!

تو نیستی و جهانم پر از فراموشیست
جهان عاشقی‌ام را غروب‌ها آکند...
تو نیستی که قیامت کنی به آن قامت
تو نیستی که درختان به خویش می‌بالند!
تو نیستی و... چقدر از زمان من باقیست

چقدر بی تو بگویم غزل غزل، یکبند
به چشم‌های کسی احتیاج دارد که
زند به شاخه ادراک خاکی‌اش پیوند
به چشم‌های کسی که شبیه یک منجی
زلال، آبی، روشن- شبیه تو- باشند

چقدر چله نشینی؟ چقدر ندبه و اشک؟
چقدر بی تو سرودن قصیده‌های بلند؟

امیر اکبرزاده

سلام علی ال محمد(ص). سلام علی ال یاسین. آقاجان . گل نرگس. گل زهرا ....... خیلی وقته یه حرفهای ناگفته ای داشتم ......

از جنوب . از سفر پلاک تا بلاگ . از سفری که بروبچه های دفتر توسعه وبلاگهای دینی راه انداخته بودن ........

از زمانی که رسیدیم .شرهانی رو عرض می کنم. از زیر قرآن رد شدیم و وارد شدیم. دم در همونجا زیر قرآن دیگه قدمهام یاری نمی کرد. هر چی خواستم بی ریا عمل کنم نشد. یک چیزی درونم میگفت: جمعش کن این حرفها رو .................تو هنوز آدم نشدی؟ نه؟......جدی تو هنوز آدم نشدی؟... هی .....با توام...........آدم نشدی؟.....

آخه بچه داری پات رو روی چشم شهدا میگذاری... داری وارد .

هی با توام ! اینجا شرهانیه ... چشم دلت رو باز کن، از نگاهشون شرم نمیکنی؟........

تا کفشهام رو در نیاوردم قدمهام قوت گام برداشتن پیدا نکرد. کفشها رو که درآوردم. غل و زنجیرها انگار پاره شد. روی رملها راحت قدم بر میداشتم .......

رفتیم همون جلو. همون جلو ... جایی که بهش میگفتن صفر مرزی. راوی کاروان از جبهه، جنگ، شهدا و تفحص و عملیات محرم میگفت.

چند شب قبل برنامه ای دیدم از شبکه دو، در مورد همین منطقه . از عملیات محرم که 11 آبان ماه سال 1361 با رمز یا زینب انجام گرفت . ساعت شروع عملیات ساعت 22 دهم آبان ماه سال 1361 ......... و این منطقه آزاد میشه ...

از همون سالهای کمابیش تفحص انجام میگرفت . تا سال 85 که نیروی زمینی سپاه بعد از این دوره این مکان(شرهانی) رو از روز ولادت مبارک حضرت فاطمه معصومه(س) بعنوان یادمان شهدا ثبت کرد و جهت بازدید کاروانهای راهیان نور در اسفند 86 و فروردین 87 مورد استفاده قرار گرفت.....

حاج آقا نظری از مسئولین ..... و حاج آقا حسینی از خادمین شهدا(راوی کاروان) میگفتن .......

هر چه میشنیدم، یاد اون روز میوفتادم توی شرهانی وقتی راوی از شهدا میگفت ....اون وقتی که طوفان عجیبی شد. حالی داد. شهدا رو به همون خاکی قسمشون دادم که برای حفظ و عزتش خونشون را داده بود ........قسم دادم که :............

آقاجان . یابن الحسن ......... دل داغدارم . دل زخم خوردم یه جورایی تسکین یافته بود توی این سفر .....

آقاجان همیشه